آنچه را كه امروز ملوانش مي ناميم ، ياد آور تنها سالهاي دوريست كه گويي ديگر در غبار خاطره هاي  خويش  پنهان گشته و انگار ديگر روي بر نمي تابد ، از چشمان نافذ آن قوي آرام مرداب انزلي  پرتو نوري  درخشيد ن نمي گيرد و من ... يعني ما  كه سالها باورمان بود روزي با بالهاي سفيد و بزرگش  به آرزوي  پروازمان جامع عمل مي پوشانيم  ، اكنون ياس و نوميدي را جايگزين آن پرواز بلند مي يابيم ،و ديگر حتي خيالش نيز از ذهن پر ا لتهابمان  نمي گذ رد ، بنا بر اين قناعت مي كنيم به آنچه كه داريم .

يادش بخير ملوان .....

                               يادش بخير پائيز

                               با آن طوفان رنگ و رنگ

                               كه از پاي تا بد يده مي كند ، هم برقرار منقل ارضي  ز آفتاب

                               خاموش نيست كوره چو ايسال ،

                                                                                خاموش خود منم

                               چيزي فسرده است و نمي جوشد امسال ، در سينه ، در تنم .

دريغ پرواز  از آن قوي  زنداني  كه گويي  پر  پروازش به زمين دوخته شده ، جاي هيچ  جوابي را در زبان عا ملا ن جاري نخواهد ساخت و صداي  رعد آسا و طنين افكن   چرا ؟   در نطفه خاموش  خواهد گشت .

    اكنون نياز  پهنه نيلو فر آبي  به پرواز  قوي سپيد همسايه اش به پايان رسيده و حتي  خروشي  نيز در  آن د يده نمي شود . تو گويي  " ديگر آن قوي زيبا بميرد "

آنها كه اسم  ملوان را از گلويشان  فرياد مي كنند . ورنج ومشقت سالهاي دور و نزديك را بر گرده هاي  خويش دارند جواب مي خواهند و با بانگي بلند مي گويند

                      ملوان ملك شما نيست .     جان ماست .